SÛr´a ÜfÜrÜlÜŞ Ve Kiyametİn Kopmasi
Kıyamet saatinin kopuşu bir göz kırpması kadar yahut daha yakın bir zamanda olur.
Şüphesiz ki Allah her şeye kâdirdir.�
(Nahl: 77)
Resul�üm! Onları o yaklaşan güne karşı uyar.
Öyle bir gün ki, yürekleri ağızlarına gelir ve kederlerinden yutkunur dururlar.�
(Mümin: 18)
Sûr�a ilk defa üflendiği zaman. Yer ve dağlar kaldırılıp birbirine şiddetle çarpılarak darmadağın edildiği zaman. İşte o gün olacak olur, (kıyamet kopar). Gök de yarılır ve artık o gün çökmeye yüz tutar. Melekler de (göğün) etrafındadır. O gün Rabb�inin arşını, onların üzerinde sekiz melek yüklenir. O gün siz huzura arz olunursunuz ve hiçbir şeyiniz gizli kalmaz.�
(Hâkka: 13-18)
BİRİNCİ SÛR
Sûr ve Mahiyeti:
Sûr; boynuza benzer üfleme âleti mânâsına gelmekte olup, yerle gökler genişliğinde nurdan bir borudur.
�Sûr nedir?� diye soran bir Arâbî�ye Resul-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz:
�İçine üfürülen bir boynuzdur.� buyurmuşlardır. (Tirmizi: 2547)
Diğer bir Hadis-i şerif�lerinde ise, daha iyi anlaşılabilmesi için bazı benzetmelerde bulunarak şöyle buyurmuşlardır:
�Şüphesiz ki Melek İsrafil, Sûr�u bir lokma gibi ağzına yerleştirmiş, yay gibi tutup onu üflemek için emir beklemektedir.� (Müslim)
Şüphe yok ki, sonradan yaratılan her şeyin bir sonu bir ölümü vardır, her şey er veya geç zeval bulacaktır. Dünyanın da bir ölümü vardır. Allah-u Teâlâ dünyanın ömrünü sona erdirmeyi murad ettiğinde, İsrafil Aleyhisselâm�a Sûr�a üfürmesini emreder.
Onun Sûr�a üfürmesi ile kıyamet kopar.
Sûr�a ikinci defa üfürünce de, ruhlar cesetlerine dönerek diriliş meydana gelir.
�Ruhlar bedenlerde birleştirildiği zaman!� (Tekvir: 7)
Allah-u Teâlâ bu üfürmeyi ruhların tekrar cisimlerine dönüp yerleşmesine bir sebep yapacaktır.
Ebu Hüreyre -radiyallahu anh-den rivayet edildiğine göre Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz kıyametin Cuma günü kopacağına dâir bir Hadis-i şerif�lerinde şöyle buyurmuşlardır:
�Kıyamet ancak Cuma günü kopacaktır.� (Müslim: 854)
Kıyametin kopması; peygamberlerin, sıddıkların, şehitlerin, sâlihlerin şeref ve kerametlerini göstermek ve mükâfatlarını acele vermek için bir sebeptir.
Sûr�a Üfürülüş (1):
Ruhlar âleminden yeryüzüne inecek insan ruhu kalmadığı zaman dünya hayatı sona erer ve Allah-u Teâlâ�nın emriyle İsrafil Aleyhisselâm ilk üfürmeyi yapar. Bu üfürme göklerde ve yerdeki canlıların öleceği, meleklerin de cinlerin de insanların da hayattan mahrum kalacağı üfürmedir.
Âyet-i kerime�de şöyle buyurulmaktadır:
�Sûr�a üflenince, Allah�ın diledikleri bir yana, göklerde olanlar yerde olanlar hepsi düşüp ölmüş olacaktır.� (Zümer: 68)
Allah-u Teâlâ�nın istisna ettiği dört büyük melekten başka herkes öldükten sonra, Allah-u Teâlâ Azrail Aleyhisselâm�a; Mikâil Aleyhisselâm�ın, İsrafil Aleyhisselâm�ın ve Cebrâil Aleyhisselâm�ın canlarını almalarını emreder. Daha sonra Azrail Aleyhisselâm�a da emir gelir, o da ölür.
Böylece Hayy ve Kayyûm olan Allah tek kalır.
�Yeryüzünde bulunan her şey fena bulacak, ancak azamet ve ikram sahibi olan Rabb�inin veçhi bâki kalacak.� (Rahman: 26-27)
Zât-ı akdes�i ezelî ve ebedîdir. Ondan önce hiçbir şey yok idi, O�ndan gayri kalacak da yoktur. Varlığı dâimidir, nihayete ermez.
Sûr�a Üfürülüş (2):
Kıyametin kopması için bir zamana ihtiyaç yoktur. Bir göz kırpması ile her şey olur biter. Onun gelişi ne belli bir uzaklıktan görülebilir, ne de ona karşı insan kendisini koruyabilir. Gelişine karşı hazırlık yapmak da mümkün değildir.
�Kıyamet saatinin kopuşu bir göz kırpması kadar yahut daha yakın bir zamanda olur. Şüphesiz ki Allah her şeye kadirdir.� (Nahl: 77)
Bu yakınlığın ölçüsü, bilinen beşeri ölçü değildir. Ansızın pek korkunç bir gürültü ortalığı kaplar. O anda göklerde ve yerde bulunanlardan, korkup ürpermeyen hiç kimse kalmaz.
�Sûr�a üfürüldüğü gün, Allah�ın dilediklerinden başka göklerde ve yerde bulunanlar korku içinde kalırlar.
Hepsi boyun bükerek O�na gelirler.� (Neml: 87)
İnsanlar o günde pek kıymetli gördükleri mallarını, servetlerini bile terkederek kendi başlarının telaşına kapılacaklardır.
Âyet-i kerime�de şöyle buyuruluyor:
�Doğurması yaklaşmış develer başıboş bırakıldığı zaman!� (Tekvir: 4)
Develer o devirde Arapların en kıymetli varlıklarıydı. Onun için develere çok iyi bakarlardı. Develerine ilgisiz kalmak zorunda olmaları demek, o gün çok büyük bir âfetle karşı karşıya kalmaları demektir. Öyle ki; en kıymetli varlıklarıyla bile ilgilenmeyecekler, kıyılmaz mallarını bile terkedeceklerdir. Başlarına gelen felâket, en çok sevdikleri şeyleri görmemezlikten gelmeye götürecek onları.
Sûr�a Üfürülüş (3):
Gerek kıyametin kopuş anı, gerekse kabirlerden kaldırılıp mahşere sevk edilme günü en korkulu merhalelerdir. Kâfirlerin kalpleri o günün dehşeti ile boğazlarına gelip dayanacaktır. Korkularının şiddetinden ötürü konuşamaz, dillerini döndüremez hale gelirler.
Âyet-i kerime�de şöyle buyurulmaktadır:
�Resul�üm! Onları o yaklaşan güne karşı uyar.
Öyle bir gün ki, yürekleri ağızlarına gelir ve kederlerinden yutkunur dururlar.
Zâlimlerin ne bir dostu, ne de sözü dinlenecek bir şefaatçisi vardır.� (Mümin: 18)
Dost; arkadaşını bir zorluk ve sıkıntı içinde gördüğü zaman, ona yardımcı olmaya koşan kimse demektir. Zalimlerin ne böyle bir dostu, ne de şefaat eden bir kimsesi olmayacaktır. Çünkü şefaat etme hakkını Allah-u Teâlâ sadece salih kullarına bahşedecektir.
Kıyametin yakın olduğu haber verilirken, Âyet-i kerime�de �Yakın olan şey� mânâsına gelen �Âzife� kelimesi geçmektedir. Kâinatın ömrüne nisbetle kıyametin kopması çok yakın sayılır. Çünkü gelecek olan her şey yakındır. Meydana gelmesi kesin olan şey, meydana gelmiş demektir, geleceğinde şüphe yoktur.
Âyet-i kerime�lerde şöyle buyurulmaktadır:
�Onların beklediği tek bir sestir.� (Yâsin: 49)
İkinci bir sese ihtiyaç duyulmaz. Bu ses, herkesin ölümü için olan Sûr�a ilk üfürüştür.
�Birbirleriyle çekişip dururken ansızın onları yakalayıverir.� (Yâsin: 49)
O anda onlar işlerinde güçlerinde, pazarlarında, alış-verişlerinde, oyunlarında eğlencelerinde iken, her canlı bulunduğu yerde ölür. Ne malları ne canları hakkında bir vasiyette ve tavsiyede bulunmaya fırsat bulamazlar.
�İşte o anda onlar ne bir tavsiyede bulunabilirler, ne de âilelerinin yanına dönebilirler.� (Yâsin: 50)
Eğer evleri ve memleketleri haricinde bulunmuş iseler, âileleriyle dünyada bir daha görüşmeye muvaffak olamazlar. Kim nerede ise orada kalır.
Sûr�un Zelzelesi:
Kıyametin kopması insanın hayal bile edemeyeceği kadar şiddetli olacaktır.
Allah-u Teâlâ bütün insanlara hitap etmekte ve Âyet-i kerime�sinde şöyle buyurmaktadır:
�Ey insanlar! Rabb�inizden korkun. Çünkü kıyamet saatinin zelzelesi, şüphesiz ki çok büyük bir şeydir.� (Hacc: 1)
Kıyametin numunesi zelzelelerdir. İnsanoğlu zelzeleye karşı koyacak güce sahip değildir, insan böyle bir zamanda aczini idrak eder. Zelzele hiç bir zaman �Ben geliyorum!� demez, bir anda ortalığı harabeye çevirir. Gelmesi ile gitmesi bir olur.
Zelzeleler kıyametin açık bir delilidir, bize büyük kıyameti haber vermektedir.
İnsanlar bir gün ansızın böyle tasavvurların üstünde korkunç bir âfete uğrayacaklardır.
�Yer müthiş bir sarsıntı ile sarsıldığı zaman!� (Zilzâl: 1)
Âyet-i kerime�si ile haber verildiği üzere, yer korkunç gürültülerle ardarda ve devamlı bir şekilde sallanır. Bir kısmı değil, yeryüzü bütün olarak sallanacaktır.
�O gün o sarsıntı sarsar.� (Nâziat: 6)
Her şeyi şiddetle sarsıp titreten ilk üfürme karşısında herkes fevkalâde bir korku içinde kalır.
Böyle canlı bir hadiseye o gün için yaşamakta olan insanlar, birkaç saniye de olsa şahit olacaklar. Kalpleri yerinden oynayacak, akılları başlarından gidecek, emzikli her dişi varlık dehşet ve korku içerisinde emzirdiği yavrusunu unutacak, memesini yavrusunun ağzından çekip çıkaracak.
Âyet-i kerime�de şöyle buyuruluyor:
�Onu gördüğünüz gün, her emzikli kadın emzirdiğini unutur, her hamile kadın çocuğunu düşürür.� (Hacc: 2)
Hiç şüphesiz ki bu hâl, sıkıntıların en şiddetli anıdır. En doğrusunu Allah-u Teâlâ�nın bildiği üzüntü ve korku onları kaplar.
�İnsanları da sarhoş bir halde görürsün! Halbuki onlar sarhoş değillerdir. Fakat Allah�ın azabı pek şiddetlidir.� (Hacc: 2)
Bakıyorlar amma ne yaptıklarını bilmiyorlar. Açık açık gördükleri korkunç manzaralar karşısında gözleri hor ve hakir olmuş.
�O gün kalpler korkudan titrer. Gözler zilletle alçalır.� (Nâziat: 8-9)
Öyle korkulu bir gün ki, gençleri bir anda ihtiyarlatmaya yetip artmaktadır. Yeni doğmuş çocukları ak saçlı ihtiyarlara çevirir.
�Eğer inkâr ederseniz çocukları ak saçlı ihtiyarlara çevirecek olan o günden nasıl korunacaksınız?� (Müzzemmil: 17)
Allah-u Teâlâ�nın vahdaniyetini, Peygamberi�nin risaletini tasdik etmeyenler için gerçekten de zor bir gündür.
Kıyamet kopmadan önce onu yalanlayıp inkâr edenler bulunursa da, gerçekleşmeye başlayınca artık onu tasdik etmeye mecbur kalırlar. İnanmadıkları o müthiş hadiseyi ayan-beyan görünce şaşkına dönerler, artık yalanlamanın hiçbir yararı olmayacağını anlarlar.
Âyet-i kerime�lerde şöyle buyuruluyor:
�Kıyamet koptuğu zaman, onu yalanlayacak hiç kimse olmaz.� (Vâkıa: 1-2)
Allah-u Teâlâ onun gerçekleşmesini murad ettiğinde, önleyecek hiç bir engel olmadığı gibi; onun meydana gelişini yalanlayan, bugünkü yalancılar gibi bir tek yalancı bulunmaz. Azabı açık açık görecekleri için inanırlar.
Nitekim diğer Âyet-i kerime�lerde şöyle buyurulmaktadır:
�Artık o çetin azabımızı gördüklerinde: �Bir olan Allah�a inandık, O�na ortak koştuğumuz şeyleri de inkâr ettik!� dediler.� (Mümin: 84)
�Fakat çetin azabımızı gördükleri zaman iman etmiş olmaları kendilerine bir fayda vermeyecektir.
Kulları hakkında Allah�ın önceden beri geçmiş olan sünneti (âdeti) budur.
İşte kâfirler o zaman hüsrana uğramışlardır.� (Mümin: 85)
Allah-u Teâlâ bu hususta kullarını ikaz etmektedir:
�Allah katından geri çevrilmesi mümkün olmayan bir gün gelmezden önce, Rabb�inizin dâvetine icabet edin. O gün hiç biriniz sığınacak yer bulamaz, inkâr da edemezsiniz.� (Şûrâ: 47)
Kıyamet mutlaka vukua geleceği için �Vâkıa� denmiştir, kıyametin bir ismidir. Yani gelecek, gerçekleşmesi muhakkak olması itibarıyla bu isim verilmiştir.
Vâkıa sûre-i şerif�inin 3. Âyet-i kerime�sinde ise şöyle buyuruluyor:
�O alçaltıcı, yükselticidir.� (Vâkıa: 3)
Dünyada iken iman etmeyi kibirlerine yediremeyen, ilâhî buyruklara iltifat etmeyen, ölümden sonra dirilmeyi red ve inkâr eden kimseleri aşağıların aşağısına, esfel-i sâfilin�e düşürür. İsterse onlar kendilerini şerefli ve seçkin kişiler sansınlar.
Şakîleri cehennemin derekelerine atar, sait olanları da cennetlerinin yüksek derecelerine kavuşturur.
Çarpacak Olan Felâket:
Kur�an-ı kerim�de kıyametin kopma hadisesi, sergileyeceği görüntülere ve taşıyacağı özelliğe göre �Kıyamet�, �Ba�s ve Haşr�, �Saat�, �Zilzal�, �Hâkka�, �Sâhha�, �Tâmme�, �Ğâşiye�... gibi isimlerle anlatılmıştır. �Çarpacak olan felâket� mânâsına gelen �Kâria� da bu cümledendir.
Âyet-i kerime�lerde şöyle buyuruluyor:
�Çarpacak olan felâket! Nedir o çarpacak olan felâket? O çarpacak olan felâketin ne olduğunu bilir misin?� (Kâria: 1-2-3)
Kıyametin korkunç ve tüyler ürpertici bir şiddetle ses çıkartıp, gök gürlemesinden daha kuvvetli bir gürültü ve yıldırım hızından da daha hızlı bir şekilde ansızın kopacağı tasvir edilirken �Kâria� kelimesi kullanılmıştır. Bu kelimenin üç defa açıkça tekrarlanması, o korkutmayı desteklemek, dehşetini pekiştirmek içindir.
İnsanların başına, tarifi mümkün olmayacak kadar korkunç bir felâket inmiş olacak. O felâketin korkunçluğu hayal bile edilemez, aynel-yakîn görülmedikçe şiddet ve dehşetinin büyüklüğünü hiçbir akıl kavrayamaz.
Âyet-i kerime�de şöyle buyuruluyor:
�O gün insanlar ateşe çarpıp dökülen pervaneler gibi olur.� (Kâria: 4)
Dehşet içinde bocalayan insanlar o günde ne tarafa gideceklerini bilemeyip birbirine karışırlar, pervane diye bilinen küçük kelebekler gibi her biri bir tarafa gider gelirler.
Kıyametin kopması anında kulakların zarını parçalayacak kadar müthiş bir ses ortalığı çınlatacak, herkes kendi derdine düşecek.
�Çarpınca kulakları sağır eden o gürültü geldiği zaman!� (Abese: 33)
Dünya hayatının sonu işte budur.
Kıyamet ve Yeryüzü:
Kıyamet koptuğunda yeryüzü peşpeşe sallanacak ve sarsılacak, üzerindeki bütün yapılar yıkılıp yok olacaktır.
Âyet-i kerime�de şöyle buyuruluyor:
�Hayır!.. Hayır!.. Yer bütünüyle sallanıp, paramparça edildiği zaman.� (Fecr: 21)
Yerin paramparça edilmesi, silinip düzlenmesi demektir. Yer yerinden oynar, enine boyuna sarsıntıya tutulur, yüksek dağlar yıkılır gider.
�Yer şiddetle sarsıldığı zaman.� (Vâkıa: 4)
Hayal etmenin bile ürperti vereceği sıkıntılı ve korkulu durumlarla karşı karşıya kalınır.
�Yer uzatılıp düzlendiği, içinde bulunanları dışarı atıp boşaldığı, Rabb�ini dinleyip O�na yaraşır şekilde boyun eğdiği zaman.� (İnşikak: 3-4-5)
Allah-u Teâlâ bu noktada insana bu hayattaki yorgunluk ve çabalarının, didinmelerinin karşılığını alacağını bildirmek üzere Âyet-i kerime�sinde şöyle buyurmaktadır:
�Ey insan! Şüphe yok ki sen Rabb�ine doğru çaba göstermektesin ve sonunda O�na varacaksın.� (İnşikak: 6)
Denizlerin, derelerin kaldırılmasıyla, dağların ve tepelerin giderilmesiyle yeryüzü dümdüz bir meydana dönüşür, yayılıp genişletilir.
Gökyüzü Rabb�ine boyun eğdiği gibi, yeryüzü de O�na boyun büker ve tam bir teslimiyet gösterir.
Uzun süredir bağrında taşıdığı cesetleri ve madenleri açığa çıkarır.
�Yer bütün ağırlıklarını dışarıya çıkardığı zaman.� (Zilzâl: 2)
Kıyameti, ahireti inkâr eden insan; imkânsız zannettiği hadiseyi görüverince hayretler içinde kalır.
�İnsanın �Buna ne oluyor?� dediği zaman.� (Zilzâl: 3)
O gün o durum karşısında geçirdiği şaşkınlıktan dolayı böyle söylemek zorunda kalır.
Âyet-i kerime�lerde şöyle buyuruluyor:
�İşte o gün yer, üzerinde herkesin ne iş yaptığını haber verir. Çünkü Rabb�in ona konuşmasını emretmiştir.� (Zilzâl: 4-5)
Allah-u Teâlâ�nın bunu ona emretmesi, onun da üzerinde meydana gelen bütün hadiseleri anlatması, izin verilmesi sebebiyledir.
Ebu Hüreyre -radiyallahu anh-den rivayet edildiğine göre, Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz ashâbına:
�Yeryüzünün haberlerinin ne olduğunu bilir misiniz?� diye sordu. �Allah ve Resulü daha iyi bilir.� dediler.
Bunun üzerine buyurdu ki:
�Yeryüzünün haber vermesi, her erkek ve kadının neler işlediğini haber verip şahitlik etmesidir. �Şu şu günlerde şunu şunu işlediniz!� demesidir.� (Tirmizî, Kıyâmet: 7)
Kıyamet ve Dağlar:
Allah-u Teâlâ kıyamet koptuğu zaman dağların köklerinden sökülüp yürütüleceğini, yüksekliklerinin düzlüğe dönüşeceğini, hepsinin de havada uçuşan zerrecikler hâline geleceğini Âyet-i kerime�lerinde şöyle beyan buyurmaktadır:
�Resul�üm! Sana kıyamet günü dağların ne olacağını sorarlar.
De ki: Rabb�im onları kül gibi ufalayıp savuracak!� (Tâhâ: 105)
Pek korkunç öyle bir hadise yüz gösterir ki, yeryüzü bitkisiz, binasız, boş, düz, kuru bir arazi haline gelir.
�Yerlerini dümdüz, bomboş bırakacaktır.� (Tâhâ: 106)
Ne iniş ne çıkış, ne girinti ne çıkıntı görülür, yüksek ve alçak hiçbir şey kalmaz.
�Öyle ki, orada ne bir çukur ne de bir tümsek görebileceksiniz!� (Tâhâ: 107)
Yerküre, üzerinde taşıdığı dağlarla birlikte sarsıldıkça sarsılacak ve dağlar yerlerinden sökülecek, birbirine çarpıp ufalanarak kum yığını haline gelecek.
�Sûr�a ilk nefha üflendiği, yer ve dağlar kaldırılıp birbirine şiddetle çarpılarak darmadağın edildiği zaman; işte o gün olacak olur, kıyamet kopar.� (Hâkka: 13-14-15)
O sarp kayalar, o ulu dağlar sertliklerine rağmen, ufalanır ufalanır, yumuşak kum yığını haline gelirler. Ağırlıklarını kaybedip yerlerinden sökülerek yürütülürler.
�O gün yer ve dağlar sarsılır, dağlar dağılmış kum yığınına döner.� (Müzemmil: 14)
Rüzgârların estirdiği toz gibi olur, kendilerinden bir eser bile kalmaz, hiçbir iz kalmamacasına kaybolup gider.
�O gün dağları yürütürüz, yeryüzünün ise çırılçıplak olduğunu görürsün.� (Kehf: 47)
Onları öyle bir atışla atar ki, hiçbir parçası kalmaz. Üzerinde onu örtecek ne bir tümsek, ne bir bitki, ne de bir bina vardır.
�Biz onun üzerindeki her şeyi elbette kupkuru bir toprak haline getireceğiz.� (Kehf: 8)
Dağların ilk değişikliğe uğraması, akan kum haline gelmesi şeklinde olur, sonra renkli yün haline gelir, daha sonra da dağılmış toz haline döner.
�Dağlar ufalanıp savrulduğu zaman.� (Mürselât: 10)
�Dağlar parçalanıp da toz duman haline geldiği zaman.� (Vâkıa: 5-6)
Dünya nizamının alt-üst olacağı o büyük hadise vuku bulduğunda, dağlar o muhteşem cesametleri ve ağırlıkları ile beraber yerlerinden kopar, havaya kalkar, ufalandıkça ufalanır, toz haline gelir, hallaç pamuğu gibi atılıp dağılır.
�Dağlar da atılmış pamuğa benzer.� (Meâric: 9)
Yeryüzüne çakılmış gibi görünmelerine rağmen, rüzgâra tutulan yün teli gibi uçuşurlar. Bulutlar gibi oraya buraya hareket ederler. İlâhî rahmet yetişmeyecek olursa vay o insanların haline!
�Dağlar yürütüldüğü zaman!� (Tekvir: 3)
Bulundukları yerlerden başka yerlere intikal ederler, sonra da serap olurlar.
�Dağlar yürütülür, bir serap olur.� (Nebe: 20)
Bakan onu bir şey zanneder, halbuki o bir şey değildir, bir serap gibidir. Su gibi görünen bir hayal olur. Daha sonra her şey tamamen silinir gider, ne göze görünür ne de izi kalır.
�Dağlar yürüdükçe yürür.� (Tûr: 10)
O günü inkâr edenlerin, kendilerini ne büyük bir felâketin beklediğinden hiç haberleri yoktur. Daima bâtıla meyledip bâtılla ülfet ettikleri için, Hakk�a yanaşmaz ve Hakk�ı kabul etmezler.
�Yalanlayanların vay haline o gün!� (Tûr: 11)
Kıyamet ve Denizler:
Dağlar parçalanıp yeryüzü dümdüz olunca, denizler her yeri kaplar, acısı tatlısı birbirine karışır, birleşip tek bir deniz olur.
�Denizler birbirine karıştığı zaman.� (İnfitar: 3)
Çok geçmeden sular zelzelelerle kaynar, denizler ateş haline gelir.
�Denizler kaynatıldığı zaman.� (Tekvir: 6)
Kıyamet ve Gökyüzü:
Kıyametin kopma hadisesi sadece dünyada değil, mevcut sistemlerin hemen hepsini içine alacak ölçüde olacaktır.
�Gök de yarılır ve artık o gün düzeni bozulur.� (Hâkka: 16)
�Gök yarıldığı zaman.� (Mürselât: 9) (Bakınız, İnşikak: 1)
Yıldız ve gezegenlerin kendi yörüngesinde hareket ettiği, kâinatın da her şeyi kendi sisteminde tuttuğu bu nizam bozulacaktır.
Allah-u Teâlâ Âyet-i kerime�sinde şöyle buyurur:
�O gün göğü, kitap sayfalarını dürer gibi toplayıp düreriz.
Sonra onu yaratmaya ilk başladığımız zamanki gibi yine iade ederiz. Bu bizim vaadimizdir ve biz vaadimizi muhakkak yerine getiririz.� (Enbiyâ: 104)
Bundan ne dönülür, ne de değiştirilir. Dünya aslında sayılı günden ibarettir. Onun içindir ki mukadder olan zamanı gelince dünya hayatı son bulacaktır.
Gökler nizam ve intizamını kaybetme emrine tam bir teslimiyet gösterir.
�Gök yarıldığı, Rabb�ini dinleyip O�na yaraşır şekilde boyun eğdiği zaman!� (İnşikak: 1-2)
Böylece ilâhi emir ve hüküm gerçekleşmiş olur.
�Gök yarıldığı zaman!� (İnfitar: 1)
�O gün gök sallanıp çalkalanır.� (Tûr: 9)
Gücünü, kuvvetini, özelliğini kaybeder, çalkalana çalkalana yarılır.
�O günün şiddetinden gök yarılır, Allah�ın vaadi mutlaka yerine gelir.� (Müzemmil: 18)
Zira Allah-u Teâlâ verdiği sözden dönmez.
Gök yarılıp parça parça olduğunda, açılmış gül gibi kıpkırmızı olur ve eritilmiş zeytinyağı gibi mâyi bir hale gelir, bakıldığında ateşle tutuşmuş gibi görünür.
�Gök yarılıp da erimiş yağ gibi kıpkırmızı bir gül gibi olduğu zaman.� (Rahman: 37)
�O gün gök erimiş bakır gibi olur.� (Meâric: 8)
Allah-u Teâlâ kıyamet ahvalinden haber vermekle kullarını intibaha davet etmektedir.
O günün dehşetinden gök her taraftan yarılır, o yarıklar göklerin kapıları mesabesinde olur.
�O gün gök açılır ve kapı kapı olur.� (Nebe: 19)
Meleklerin inmesi için yol ve geçit haline gelir. Parçalanıp dağılan göklerin çevresinde sayısı belirsiz melekler bulunacak, Allah-u Teâlâ�nın emriyle görev yapacaklardır.
Âyet-i kerime�de şöyle buyuruluyor:
�Melekler de (göğün) etrafındadır. O gün Rabb�inin arşını, onlardan başka sekiz melek yüklenir.� (Hâkka: 17)
Ebu Hüreyre -radiyallahu anh- den rivayet edilen bir Hadis-i şerif�lerinde Resul-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz bugün için Arş�ı taşıyan meleklerin sayısının dört olduğunu, kıyamet günü olunca Allah-u Teâlâ�nın onların yanına dört melek daha verip onları destekleyeceğini, böylece sayılarını sekize yükselteceğini beyan buyurmuştur.
Câbir -radiyallahu anh- der ki:
�Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- bana;
�Arş�ı kaldıran meleklerden bir melekle ilgili size bilgi vermem için bana izin verildi:
�İki kulak yumuşağıyla boyun arasındaki mesafe yediyüz yıldır.�� (Ebu Dâvud. Sünnet: 18)
Kıyamet ve Güneş:
Sûr�a üfürüldüğünde güneşin ziyası sönerek kendi merkezinden çıkar, kat kat parçalanıp dürülür.
Âyet-i kerime�de şöyle buyuruluyor:
�Güneş katlanıp dürüldüğü zaman.� (Tekvir: 1)
Ebu Hüreyre -radiyallahu anh-den rivayet edildiğine göre Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz bir Hadis-i şerif�lerinde buyururlar ki:
�Güneş ile ay kıyamet gününde kararıp, sarık sarılırcasına dürülürler.� (Buhârî. Bed�ül-halk: 4)
Kıyamet ve Yıldızlar:
Kâinatın mevcut düzeni alt-üst olunca; kendilerine mahsus sistemi, hareket tarzı, yörüngesi olan yıldızlar da birbirine çarpıp parçalanır, dağılıp dökülürler.
�Yıldızlar saçıldığı zaman!� (İnfitar: 2)
Nurlarını kaybederler, aydınlıkları kaybolur, yerlerinden kopup yağmur taneleri gibi serpilirler.
�Yıldızlar kararıp döküldüğü zaman!� (Tekvir: 2)
O gün gökyüzü yıldız yağdıracaktır.
�Yıldızların ışığı söndürüldüğü zaman!� (Mürselât: 8)
Kıyamet ve Vahşi Hayvanlar:
Allah-u Teâlâ Âyet-i kerime�sinde:
�Vahşi hayvanlar bir araya toplandığı zaman!� buyuruyor. (Tekvir: 5)
Yırtıcı, vahşi ve ürkek hayvanlar o günün şiddetinden dolayı korkuya kapılıp şaşkın bir halde yuvalarından çıkıp gruplar halinde bir araya toplanırlar. Şaşkın bir halde bakışıp dururlar.
Hayvanlar böyle olursa, ya insanlar nasıl olur?
Öğüt:
Kur�an-ı kerim�de Mülk sûre-i şerif�inden itibaren yer alan kırk sekiz Sûre-i şerif�in büyük çoğunluğunun en belirgin muhtevâsı kıyamet konusudur.
Resul-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz bir Hadis-i şerif�lerinde:
�Kıyamet gününü gözleriyle görür gibi olmaktan hoşlanan kimse; Tekvir, İnfitar ve İnşikak sûrelerini okusun.� buyurmuşlardır. (Tirmizî. Tefsir, 18)
Çünkü bu ve benzeri Âyet-i kerime�ler kıyametin ruhlara ürperti verecek, akılları baştan alacak dehşetli hallerini ve orada meydana gelecek olan sıkıntıları veciz bir şekilde açıklamaktadır. Bunları okumak insana ölümü, ölümden sonra karşılaşacağı durumları hatırlatacaktır.
