Anne Yuregi
Annecigim;
Adinin onune yakisacak kelime bulamadim. Butun guzel kelimeleri kullansam da seni ifade etmeye yetmez, biliyorum. Sen benim annemsin. Dupduru imaninla, sicacik duygularinla tohumlarimi filizlendiren topragimsin. Omur agacim senin topraginda meyveye durdu; duali nefesin ve cileli gozyaslarinla olgunlasti. Dualarinla orulen merdivenlerle asabildim hayatin yokuslarini, korkunc ucurumlarini.
Senin gozyaslarin gul tomurcuklarina benzer. Seherin en sakin kosesinde herkes uyurken dokulur duaya kalkmis yumusak avuclarina. Gozlerinden dokulen billur katreler, benim hayatimda ciceklenir birer birer. Karanliklarim dualarinla aydinlanir. Umidim odur ki; yollarimin camuru, kirlerim, hatalarim, dualarinla arinir. Sen ki; gonul ayagim kaymaya meylettiginde kilometrelerce oteden bunu hissedersin. Cunku senin gonlun hakiki muhabbete aciktir. Sefkat pinarlarini yollarimdan cekersen ne olur hâlim?!..
Annecigim;
Seni nasil ozledigimi; karsiliksiz, katiksiz sevgine nasil ihtiyacim oldugunu bir bilsen! Âh cocuklugum! Avuclarimin arasindan su gibi akip giden cocuklugum... Binlerce yitigimin arasinda en paha bicilmez olan, yitip giden cocuklugum...
Ve sen annecigim... Yemeyip yediren, giymeyip giydiren.. benim icin sacini supurge edenim, kokusu guzelim, cilelim...
Bazen cocuklugumu ve seni hatirlarim. Boyle zamanlarda icim bir tuhaf olur. Hem tazelenirim, hem insan olmanin agirligi altinda ezilirim. Ne kadar guzeldi senli gunlerim! Kaygisiz, tasasiz... Sen de, cocuklugum da ne kadar uzaktasiniz!
Yillar gecse, ben buyusem de, her uyandigimda uyanik olurdun. Gunes sen uyandiktan sonra dogardi dâima. Dua ve niyazla
