Gösterdiklerimi sevmezsen sevdiklerini budarım!
Gösterdiklerimi sevmezsen sevdiklerini budarım
Bir zamanlar bir adam, yakışıklılar sultanı; Yusuf (as)´a gelerek; "Ey Yusuf! Seni çok seviyorum!" dedi. Mânâ Sultanı Yusuf´un cevabı hepimizi ne kadar çok ilgilendirmektedir: "A kardeşim, beni Allah (cc)´tan başkasının sevmesini istemiyorum. Neden mi? Babam beni sevdiği için kardeşlerim beni kuyuya attılar, Mısır azizinin karısı Züleyha beni sevdiği için, onun hizmetkârları da beni hapse attılar!"
Nice kardeş kuyuları, sevgililerin ömür tüketen nice zindanları vardır. Üstelik, bu kuyuların yanından kervan geçmiyor, yıllar sonra da olsa zindanın kapısını açacak zindancıbaşı da yok.
Sevdiğimiz şeylere çok bakarız. Bakmak da ne demek, eğer onu çok sevmişsek, adeta kalbimize sokmak isteriz. Baktığımız her şeyi gözümüze alıyoruz, onu gözbebeğimizde misafir ediyoruz. Demek ki o en kıymetli konuğumuz.
Şimdi düşünelim, neleri ve kimleri gözbebeğimize almışız? Yarın onlar bizim en vazgeçilmez konuklarımız olacaktır. Peki, bu konuklarımızla sonsuz bir hayat yaşayabilecek miyiz? Yoksa, gözbebeklerimize aldıklarımız birer yalandan farksız mı?
Ömer b.Abdülaziz yola çıktığı zaman hoşlandığı şeyleri görmek korkusuyla gözlerini kapardı.
İnsan gördükçe, tanıdıkça sever. Çocuk annesini, babasını sever. Onlar namaz kılarlarsa namazı da sever. Adam nefsine kul olmuş, tanrılık iddiasındaysa, Allah´a kul olmuş olanları niçin sevsin? O zaman kendine kulluk yapacak kimse bulamaz ki.
Ne kadar çok tanrı var Allah´ım!.. Onların sıkıntı ve debdebelerine katlanabilen insanlara acıyorum; hayatları cendere içinde geçiyor.
Tüketim tanrısının mâbedlerine, istemesek de yolumuz düşüyor. Aman Allah´ım, ne karmaşık ibadet biçimleri var? Vitrindekiler gözümüze giriyor. Gözlerimizin Hakkı görememesi bundan olsa gerek. Sonra amel defteri dolu bir biçimde, kredi kartı denilen binitlerle sırat köprüsünden geçiliyor. İlginç! Orada da şifre bilmiyorsanız, size yol verilmiyor.
Eve geliniyor sonra, evde de tüketim tanrısının borusu ötüyor; yer yok ki odalarda (pardon mabetlerde) bir şeyler koyasın. Mutfaklar mideyi fesada uğratan mekânlar olmuş, salonlar ruhu.
Adamın evde müthiş bir salonu var. Neler yok ki? Bir şey yok o salonda, kitap yok ve bir de kendisi yok. O salonda kitap olsa, salonu lebalep dolduran ikonlar (putlar) olmayacaktı. Şimdi o ev sahibi, kitaplardaki harfleri gözlerine doldurup nurlanacağına, ikonların saldırısına uğrayarak nurunu kaybetmektedir. Böyle olunca da insanlara ferasetle değil, biblo, vitrin, koltuk... nazarıyla bakmaktadır.
Yaşanan mekânlar önemlidir. Yarın o mekânı sıktıkları zaman, ondan eşya tanrısının karanlığı mı sızacaktır yoksa, insanı "oku!" emrinin sahibine çıkaracak kelimeler mi fışkıracaktır?
Şimdi anlıyor muyuz, sahabenin büyüklüğünü? Bir insan düşününüz ki o, varlığın O´nun için yaratıldığı Peygamber (as)´ı görmüştür, O´nu gözbebeklerine almıştır!.. Bundan büyük şeref mi olur?
Bir de, senin belki de hiç değer vermediğin şu komşun, şu garibin kalbini düşün hele bir!.. Ya o garip, kalbinde Rabbini misafir etmiş de sen ondan haberdar değilsen, vay oldu haline! Filan şöhretli, falana misafir gittiği için, falana bir başka gözle bakıyoruz değil mi! Ey göz!..
Ya televizyon başında geçen ömrümüz? Gözümüzle birlikte gönlümüz, ruhumuz göçüp gidiyor.
Yok yok anneciğim, bacım; sen mutfak denilen mabette ömür tükettikçe, çocuğunun gözünden içeriye doğru neler ve nelerin girdiğini düşünmedikçe, senin "bey" dediğin adam hem sana, hem topluma zarar verecektir.
Bütün bunlar olmasaydı, gözümden içeriye neyi alacağıma kim karışabilirdi?
Demokrasi, "benim sana gösterdiğimi sev ve gözüne al" rejimidir. Sen ne gösterdin ki insanlığa?
D.Ali Taşçı
