Kaç şiirimi gömdüm gözyaşıma
Kaç gözyaşım ulaştı özgürlüğe
Bir deniz kıyısında
Çakıl taşlarıyla oynadığım hayat
Nasıl eriyip gidiyormuş oysa
Kumdan yaptığım kaleler gibi
Dalgaların gelip onları
Yıkmamasını istemek
Çocukluk arzularından
Daha öteymiş
Uğramadan önce yalnızlık durağına
Yüzünü aynalardan saklamak
Ne saçma bir şeymiş oysa
Rüyalarında kendini başka biri zannedip
Olmayacak şeylere sıkıca sarılmak
Günü geldiğinde yok olacağını bile bile
Kaç hayalin peşinden koştum
Yalnızlığımı terkederim diye
Kaç umudum kayboldu
Şu yaşamak silsilesinde
Kim olduğumu hiç bulamadım
Hangi roldeydim kimbilir
Hayat denen şu büyük sahnede
